Paprika

Bij een radio-evenement op Utrecht Centraal bezoek ik een vriend. Het thema van de avond, en eigenlijk van heel de week, en eigenlijk van heel het jaar, is hoe zo ‘groen’ mogelijk te leven.

Die vriend werkt, ik sta er voor de show. Ik kijk om me heen, snuif de aardse avondlucht op, het is net of ik de weilanden en de regen kan ruiken. Tevreden kijk ik om me heen, neem ik de indrukken als altijd in me op. Ik ben vandaag zo trots dat ik mezelf niet te buiten ben gegaan met allerlei lekkere broodjes en pasta’s en hoegenaamd ‘gezonde’ snacks met ‘gezonde’ dips. Ik had mijn gezicht in plaats daarvan weer volgestouwd met appels en bananen. Wie er te lang over nadenkt, wordt er een beetje treurig van. Mijn vriend aldaar heeft dienst tot een uur of tien en we zitten achter, waar de catering ook is.

Natuurlijk kan ik het niet laten en bind ik weer met jan en alleman een gesprek aan. Ook met de cateraar, beste John. John is de warmhoudbakken aan het opruimen, maar niet voordat ik er mijn handen nog aan te goed laat doen. En John, die John, de smiecht, geeft me zelfgemaakte citroenmayonaise. Eikel. Dus ik dip er de met olie en rozemarijn overgoten aardappels van biologische en lokale afkomst, in en daar sta ik dan om me heen te spieden, kijkend alsof ik ieder moment betrapt kan worden op een nieuwe zonde.

Om mezelf af te leiden, stap ik op John af (die me ondertussen wijn inschenkt, de vuildas). Op de tafels rondom, allemaal geïmproviseerd, maar desalniettemin leuk geprobeerd, liggen allemaal gezellige paprika’s. Leuk voor het interieur: paprika’s. Ideetje. Omdat ik al heel de dag heb geteerd op een maaltijdshake die alleen lekker is omdat ik mezelf in die staat heb gehypnotiseerd, en verder een appel en een banaan, slaat de wijno venijno in. Ik hoor mezelf dus zeggen tegen John: “Weet jij wat ik heb geleerd van Rudolf, de kok? Van 24Kitchen? Nou. Dat zal ik zeggen.” (John was natuurlijk geïnteresseerd. Die John toch.) Ik pakte een paprika. “Let op. Mensen doen altijd zo moeilijk als ze een paprika snijden.” Ik, al wankelend op de beentjes, zette met een klap mijn glas wijn op de tafel en pakte de paprika met twee handen vast. Ik wilde met een elegant gebaar de stengel door de groente drukken en zo netjes de zaadlijst eruit halen. Want dat, dames en heren, heb ik van supersnelle efficiënte Rudolf de kok geleerd. In plaats daarvan ging het wat stunteliger, maar het idee was hetzelfde. En John, beste John, keek met twinkelende ogen toe.

Weet je hoe we vroeger als kind altijd stukjes paprika van het aanrecht stalen van onze moeders als ze die aan het snijden waren? En hoe paprika tegenwoordig is gebombardeerd tot ‘gezond snackmoment’ van de dag? En weet je nog dat ik op het landelijke radiofestijn stond waar zo groen en duurzaam en zuinig en economisch mogelijk leven werd gepromoot?

 

John pakte de inmiddels van zaadlijst ontdane paprika uit mijn handen. En gooide hem zo in de prullenbak.

Post navigation

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *