Cathy

J.

Dag, liefde

 

Vier jaar geleden vandaag was het zondag. Ik stond in de badkamer mezelf klaar te maken omdat ik nog naar een paar vrienden ging, toen jij me belde. Dat deed je niet vaak, hoewel, de laatste tijd waren we wel meer samen. Dus aan de ene kant vond ik het bijzonder, aan de andere kant ook weer niet. Ken je dat gevoel?

Ik nam dus op. We hebben zo’n 25 minuten gepraat, ik zat op de rand van het bad. Ondertussen werd het later en later en naar die vrienden toe gaan, had bijna geen zin meer. Nee schat, ik kan nu echt niet, we spreken deze week af. Donderdag, kun je dan? Ja, rond een uur of elf. Dan zouden we ergens wat gaan eten. Bij Hotel New York misschien. Verzin ik dit nu?

Het werd in ieder geval geen donderdag rond een uur of elf. Dinsdagochtend belde je zwager namelijk op (‘wie de fuck ben jij?’ dacht ik nog). Niet het nieuws zelf, maar dat ik zelf direct de link legde met waarom deze man mij toen belde, was wat mij nog tot de dag van vandaag zo misselijk maakt. Er bestaan emoties waar wij geen weet van hebben, totdat we zo’n moment meemaken.

Een week later stond ik op je begrafenis. Niet gegeten bij Hotel New York, niet naar Hoek van Holland, niet gegeten bij je ouders, niet meer afgesproken op zondagavond toen het kon. Nee, ik stond naar je kist te kijken. Het was geen goede look.

Wat heb ik het mezelf nog kwalijk genomen dat ik niet meer naar je toe ben gegaan. Wat ben ik kwaad geweest. Op alles en iedereen. Wat haatte ik het leven, toen jij er niet meer was. Wat was en is het toch allemaal oneerlijk.

Boos ging ik die rouwperiode in. Maar boosheid is geen rouwen, het heeft er geen zak mee te maken. Maar boosheid hield je wel nog heel lang in leven voor mij. Al had ik het achteraf gezien allemaal anders gedaan. Lekker makkelijk hè? Natuurlijk had ik het niet anders gedaan. Die onzin achteraf, altijd. Achteraf is het goed beoordelen. Maar wanneer je er middenin wordt gezet, is het makkelijkste doolhof nog een ongekend labyrint.

Nooit had ik kunnen weten dat deze gebeurtenis mij zo diep zou raken, mij zelfs heeft veranderd. Ik weet zelf niet eens of dat wel in positieve zin is. Ik heb jou veel kwalijk genomen. Mezelf ook. Jaren zijn verstreken en nog denk ik nog bijna iedere dag aan je. Huil ik nog om je. Wens ik je iedere avond nog welterusten. Betaal ik die verrekte 50 cent om in elke stad waar ik ben een kaarsje voor je op te steken. In Praag, Porto, Gent en Firenze zijn al herinneringen voor jou ter hemel gestegen.

Wat valt er nou te zeggen. Het is gegaan zoals het is gegaan. Voor niets komt de zon op, ook al blijf je in het donker op bed liggen. Rijden de trams en treinen weer, gaan de winkels weer open, blijft alles hetzelfde. Maar inmiddels is dat niet moeilijk meer.

Het is goed zo. En als dat even niet zo is, dan ook. Je bent nog steeds in leven, voor mij.

Het is alleen zo jammer dat we elkaar niet meer treffen in New York.

Liefs,

Over mij

“Woorden, dat is wat ik kan, daar ben ik goed in. Gewoon, dingen met woorden, weet ik veel!” hoor ik mezelf nog zeggen tegen mijn goede vriend Pierre. “Waarom wordt het dan niet dingenmetwoorden.nl?”   En daar was hij: mijn eureka-moment. Read more →

Paprika

Bij een radio-evenement op Utrecht Centraal bezoek ik een vriend. Het thema van de avond, en eigenlijk van heel de week, en eigenlijk van heel het jaar, is hoe zo ‘groen’ mogelijk te leven. Die vriend werkt, ik sta er voor de show. Ik kijk om me heen, snuif de aardse avondlucht op, het is net of ik de weilanden… Read more →